از لحظه های داغ تا سردی سکوت

 

اتفاقا دیدم که در  طول یکسال پیش اینجا مطلب تازه ای نگذاشته ام ...

اولا : واقعا  باورم نمی شد که به این سرعت یکسال گذشته است !!!

دوما : در این فاصله  حداقل دوتا کتاب دیگر هم تمام کرده ایم ...

در نامه ای  به دوستی قدیمی  خلاصه ی از آنچه را که در این مدت بر ما رفت و اتفاق افتاد را با این شرح توصیف کردم :

 

سلام عزیزم !

....واما  رابطه ی عاشقانه ، وقتی حقیقی باشد و از ته دل باشد و عمیق ، حداکثر تا  یکسال ، و گاهی شاید تا  " + یکسال دیگه " هم رویش ، یعنی مجموعا چیزی حدود یک و نیم تا دوسال ، می تواند آن شور هیجان اولیه اش را حفظ کند ...

 

در پروسه ی عمل و با گذشت زمان شاهد آن بودیم  که چگونه  این عشق پر شور و خلاق و پر از هیجان ، با این ارتباط عمیق و عظیم عاطفی ، روحی و روانی حاکم بر رابطه ی مان که  هردویمان به  آن لقب  " بالغ ترین رابطه ی عشقی مان " داده بودیم  ، به چه سادگی تبدیل به روزمره گی شد ..

 

روزمره گی عشق !

از یک جائی شروع میشود !  خودش  ، بی آنکه  کسی  بخواهد  شروع شروع کند ... شروع می شود : به هم متلک  گفتن ، عیب و ایراد گیری ...

 

و این کاملا طبیعی هست و ربطی ، بر خلاف ظاهرش ، به کم شدن  « عشق نسبت به هم دیگر » ندارد... 

 

تجربه به من آموخته است که این مسائل را شخصی نباید گرفت ! و میدانم اتفاقا اگر رابطه ای  بتواند  دوام بیاورد و این  فاز  ( یکساله تا یکسال و نیمی ) شکننده و حساس را ، سالم و بدون خدشه و خش ، با کمترین خسارت  از سر بگذراند ، یعنی  وقتی که " سومین سال نکبت " اش را پشت سر بگذارد ، دیگه باز  میرود تا برسد به تا  حدود دو سه سال  دیگرش، که باز بهانه جوئی  ها از نو دوباره شروع میشود نآن  دعوای  هفتمین سال پیش خواهد آمد و ...

 

بازی بدی  است ولی طبیعی ترین سیکل  عشق و عاشقی ... که متاسفانه هست و مسلما هر کسی  یک جوری ، بر اساس  شخصیت ، توان ، کشش و آموزه هایش  مکانیسم خاص خودش را  به کار می بندد و مهر تاثیر و تاثر خود را بر رابطه  حک می کند ...

 

رابطه ما هم همین طریق را طی کرد :

از دید من  :

 

با  خانمی بنام هنگامه آشنا شدم ...  هر کسی تجربه خودش را به قلم آورد، مجموعه ی نوشته هایمان  در حقیقت شرح ماجرا ها یمان شد...

 

قسمت اول آن ، تحت نام « بسترانه ها » ، قصه ی  چند ماه اول رابطه ی مان ، از آبان تا  ژانویه  ، ما است ! دوران " اول آشنائی " و " همدیگر را دوست داشتن "  ! .

 

بعد از آن رابطه ی ما وارد دوره ی بعدیش  میشود . دوره ی " عاشق شدن " ،  آنقدر عاشقانه و در هم و برهم بودیم  ، که نفهمیدیم  چه طوراین زمان طی شد ...

 

خلاصه اش این که ، همانطور که همه ی اطرافیان ما شاهد آن بودند و ما هم عنوان  " ما ، دست در دست ، همگام باهم ،  در میان گل های باغچه مان قدم می زنیم  !"  را برای نوشته های این دورانمان انتخاب کردیم  ...

 

مجموعه ای از خاطرات این مرحله را ، که تقریبا از ژانویه تا ژانویه  سال بعدش را در بر می گیرد ، در نوشته ای تحت عنوان  « هنگامه نامه » فراهم کردیم ...

 

تقریبا از ژانویه که فاز " گیر دادن هایمان به هم "  شروع شد  ، و از آن زمان از هم ( از نظر مکانی ) از همدیگر جدا شدیم  ... این قسمت یعنی از  ژانویه تا  عید امسال  را وتا همین الان که  در اوج خط و خط کشی و جنگ وجدل های  های اولیه و  در حال مرز و موضع گیری و سنگر بندی نسبت به  یکدگر هستیم ، که اقرار می کنم ، از جانب خودم  که : برای شخص خودم بدترین تجربه ی زیبا ولی  تلخی است ! ... را ، در کتابی تحت عنوان « بدی های یک پسر خوب » ، تقریبا تمام افکاری که در این فاز به سراغم آمده است  را نوشته ام ...   

 

حالا هم که فعلا جنگ سرد بین ما حاکم است و من سرم را آگاهانه به مسائل دیگری دارم بند می کنم تا  ببینم چه می شود ...

 

 

 

 

 

مشوش ...

 

حالا که هنگامه جایش خوش است و تقریبا خیالش راحت شده و مطمئن است که ماندنی شده ام پیشش ، احساس اضطراب می کنم و دلشوره …

بانوی انگلیسی من ، بعد از خواندن کتابچه ی « بسترانه ها » ی مان که برایش فرستادم و یک شبه آنرا خواند ، می گوید :

« چه خوب که در آخرش ، منیت علیرضا به نفع هنگامه خودش را عقب کشیده است ! »

حالا که آخرین دست و پاهایم را زده ام ..

حالا که کرم هایم یا بقول همگامه ، جوجو هایم ، ریخته شده اند ..

حالا  احساس می کنم ، خودم سر خودم را  کلاه گذاشته ام و  احمقانه ، آگاهانه اسیر و تسلیم رابطه مان شده ام »

یک جور ناآرامم ..

هنگامه می پرسد :

« چرا اسیر ؟ چرا تسلیم ؟ »

چرا نمی فهمد مرا او ؟؟؟

می گویم :

« چون دلم تنگ شده است برای خودم . آن مرد آزاد ، آن مرد ابری .. آن پرستوی رها در باد .. آن پروانه سبکبال … »

دلنگرانم ، آشفته ، پر از تشویش …

افکار سیاه دوباره به سراغم می آیند :

« افکار خرچنگی ! » ، هنگامه می گوید …

و من میدانم باز این من های من سرناسازگاری با خودشان را باز کرده اند ، و باز دوباره با هم در گیر شده اند با هم ، به روی هم تیغ می کشند …

یک مقدار این درب و داغانی روحی الانم را ناشی از گذشته ی خودم و مدیون دوران طولانی تجردیم میدانم . همان مشکلی که هنگامه هم دارد . او هم سالهاست ، و بار ها گفته است ، این خودش بوده است که تصمیم گیر مطلق بوده است …

شاید به راحتی میتوانم بگویم که تقریبا همه ی مشکلات روزمره ی ما ، به دلیل تلاقی و تصادم خواسته ها و توقعات « خود » هر کدام از ما ها ، از خودمان می باشد..

ما هر دو عادت کرده ایم که به تنهائی تصمیم گیری کنیم ، خودمان به تنهائی انتخاب کنیم و برگزینیم .. ما عادت نداریم که برای هر چیزی مشورت کنیم و نظر دیگری را بپرسیم و به آن حتی اهمیت بدهیم …

چرا ! در اوائل ، اوائل فاز اول آشنائی ، آن زمانی که آدمی به همه چیز طرفش اهمیت میدهد .. به همه چیزش …

دیروز در این مورد که با هنگامه صحبت می کردیم ، به این نظر رسیدیم که ما میتوانیم واقعا رابطه را همیشه زنده و تازه نگه داریم ، درست همان طور که گوئی روز اولش است ..

جالبی قضیه این است که در مورد هنگامه و من ، قضیه یک مقدار پیچیده تر ( یا شاید می توان گفت ساده تر ) شده است و آن اینکه بعد از این چند ماه آشنائیمان ، رابطه ی ما آنقدر روشن و شفاف است که به یقین می توان گفت :

« سالهاست گوئی با هم بوده ایم و زیر و روی هم را دیگر بخوبی می شناسیم و اعتماد و احترام عمیقی هم به همدیگر پیدا کرده ایم … »

امروز صبح ، هنگامه گفت :

« تو ، مثل جفت گمشده همیشگی من بوده ای ! »

و ادامه داد :

« شاید قطعه ی پاوزل نایافته ام .. »

چه تشبیه زیبا و بجائی کرد .. گوئی از ته دل من هم می گفت ...

 

هنگامه برایم نوشت … در آن شب که مجبور بودم منزل خودم بروم !

در واگن قطار نشسته ام و بسوی محل کارم می روم ..

کسل و بی حوصله و کوفته ام. خسته . سرم دنگ دنگ می کوبد و چشمانم می خواهند بسته شوند. لحظه ای می بندمشان. تو در خیالم مجسم می شوی. به لب هایم خون داغ سرازیر می شود. لب هایم ناخودآگاه غنچه می شوند و حالت بوسه می گیرند. سرم را به شیشه تکیه میدهم و غرق می شوم در رویا و خلسه ی عشقت.

بدن گرم و نرم و خواستنی تو را در کنارم به قالب خیال و وهم می سازم. در آغوش گرم و جان بخش آن صورت روحانی ، خودم را ولو می کنم. می بوسمش ، با چشمان بسته.

بوی تن تو از اعماق حافظه ام به بیرون می تراود. نگاه عسلی تو در پیش چشمم ظاهر میشود. طاق ابرویت با آن انحنای دلچسب و کمی خم شده به پائین. لبخندت با فرم طاقدیسی دنداهایت که خیلی زیبا و دلنوازند. چین لبخند ، که گوشه ی چشمت می افتد و تو را شکل پدر بزرگ ها می کند.

دلم می خواهد زمان و مکان را دگرگونه کنم ..

دلم میخواهد از این قفس دراز متحرک پر از سر و صدا ، ناگهان به خانه بروم..

بسترمان را باز کنم ، آرایشش کنم . ململ و سات بر آن بگسترم.

شمع و عود روشن کنم . زیبا شوم .

عریان شوم. خورشید را در مغرب فرو کنم ، ماه را بیرون بکشم و در آسمان بیاویزم.

قالیچه ی حضرت سلیمان را بسوی منزلت گسیل دارم.. تو را بر آن بنشانم و بسوی خویش ات بیاورم .

در آغوش بکشم ات ، سر تا پایت را غرق بوسه و نوازش و عشق کنم.

گلبارانت کنم با گلبرگ های رنگارنگ محبت و ایثار و احساسم.

روی نرمی های معطر بستر بخوابانمت .

ببوسم سر تا پایت را صد بار.

شربت خنک گوارا بر تو بنوشانم. جرعه جرعه نوشیدنت را با آن لب های هوس انگیز و قشنگ، تماشا کنم.

صدایم کنی . بشنوم آن طنین رویایی و شادی بخش صدایت را و تمام روحم از شادی به لرزه درآید ، چون سپیداری در باد.

در گوشت شعر و غزل زمزمه کنم. از عاشقی و همبستری و لذت روح و تن قصیده بسرایم.

به اوج ببرمت.

تنم را ایثار کنم تا تو لذت ببری از اندامت .. جاری شوی ، جاری شوم .. پر باز کنیم، بر بال های خواسته و آرزویمان که نا متناهی است سوار شویم و به بینهایت ناشناس و عظیم دور سفر کنیم.

اوج میان کهکشانها ، در کنار آسمان واره های ناشناس.. و از آنجا ناگهان به عمق سوزان قلب زمین برگردیم.

با تو در سنگ ها و کوه ها بیعت کنیم. از ژرفای اقیانوس ها سر درآوریم.. ماهی شویم و در آب نفس بکشیم ..

به دنیا های دیگر برویم.. شناور در نیروانا شویم ، ناگهان از بهشت رضوان سر بیرون آوریم.. از میان حوران و پریان ، به خدایان رومی و اساطیر سر بزنیم. در حوضچه ی جوشان افسانه های عاشقانه غسل کنیم. آسمان را برداریم و جای زمین بگذاریم ، زمین را ببرم به آسمان هفتم و... دلم می خواهد هیچ شوم.. هیچ .. آزاد.. و رها و بی وزن .. یک هیچ ، بی ابعاد و لامکان ...

صیاد صید شده

 

صیاد صید شده

هنگامه دستنوشته هایش را همیشه برایم می خواند . در متن نوشته های او در مورد خودم متوجه شدم که احتمالا هر زمانی که او دست به قلم برده است و یا خواسته است چیزی در مورد من بنویسد لحظاتی را ترسیم می کند که درست در آن موقع یا در خوابم یا در یک حالت همانند آن شیر شکم سیر ی که چهار تاق زیر آفتاب داغ آخر تابستان در حال اجرای کنسرت خور و پفی ای ، نیمه بیهوش افتاده ام کنارش …

احساس او را در نوشته هایش درک می کنم ..

گاهی آن زن شکارچی قهار پلنگینه پوش سینه جلو داده ی نیزه بدستی است که یک پایش را روی کمر شیر رامی گذاشته است و گاهی آن زن عنکبوتی که با تمانینه ی تمام ، با آن چشم های سیاه و تیزش به طعمه ی در دام تارهای پیله ای تنیده گرفتار اسیرش می نگرد و کیف می کند …

وقتی این را برای هنگامه می خوانم قهقهه سر میدهد و می گوید :

« راست می گوئی ها ! وقتی به هم میرسیم دو حالت بیشتر نداریم یا داریم کاری با هم می کنیم یا داریم در باره ی کار هائی که با هم کرده ایم می نویسیم  … »

از صدای تقه های فشار بر روی دکمه های حروف کیبورد کامپیوترم ، عصبی شده است .. غلتی می زند و خواب آلود می پرسد :

« علیرضا جون ! بسه دیگه ! بابا !  پس کی تمومش می کنی تا بیائی پهلوی من ، توی بغلم بخوابی  جیییییییگر طلا ! »

"رقص اختاپوس ها" (یا : شبنامه ی یک ) ، از کتاب : " هنگامه نامه" هایمان

 

چند شب زیبا و رویائی و بیاد ماندنی را تجربه می کنیم...

روش منحصر بفردی را در مغازله و عشقبازی ابداع کرده ایم. که لذت فوق العاده اش ، جان و قلب ، هستی و روح و جسممان را به هم پیوند بسیاری داده است. تلفیقی است از تمام روش های همبستری گذشته و ابداعات جدیدی در حرکت و چرخش و لمس ، پیچیده ، هوش ربا و توانفرسا ، زندگی بخش ، لطیف و در عین حال عاشقانه .

با بوسه و لمس زبانی و دهانی آغاز میشود. علیرضا و من ، از هر نقطه ی بدن دیگری که در این چرخش ها و پیچ و تاب ها به هم نزدیک می شود، بوسه می چینیم . بر روی تن هم میچرخیم . گاهی دست ها و پا ها ، میان زانوان بین دو ران یکدیگر را و گاه پشت و گردن و سینه ها را..

بدن علیرضا روی تن من موج می خورد. دست هایمان را در هم گره می زنیم. بازوانمان در میان ساق و ساعد یکدیگر قفل میشوند. من پا هایم را از هم میگشایم. علیرضا سینه و صورت و بدنش را به تمامی به سر و شکم ران ها و کوه و دره و دخمه و روزنه و غار و گل و گلبرگ های من می ساید … فرود می آید و باز پرواز می کند .. اوج میگیرد ، مثل هواپیما از روی باند فرودگاه...

او مرا در بستر می چرخاند ، به پهلو و پشت و هر طرف که بخواهد … گاهی می بوسد ، گاهی گازم می گیرد . درد مطبوعی است.

با آن دو دندان نوک تیز پیشینش ، پوست مرا می فشارد ، دندان دندانم می کند . مثل شیر نر به نیشم می کشد گردن و بازو و پشتم را . مانع اش نمی شوم . خوشم می آید از آن درد. به فغان می آیم گاهی از سوزش ملایمش .. حس دریده شدن یک آهو زیر دندان یک ببر ...

دست هایم را از زیر بغل تا نوک انگشتانم بوسه فرش می کند او .

هر دو احساس اختاپوسی را پیدا می کنیم که ده ها بازوی بادکشدار نرم و انعطاف پذیر داریم و به بدن یکدیگر با تمام وجود چسبیده ایم و می میکیم و روح مان را سیراب می کنیم .

تبدیل میشویم به پدیده ای یکپارچه . پیکری یگانه . که هر دم تغییر شکل ، اندازه و ابعاد میدهد. هیچ مرز و خطی قابل تشخیص و انفکاک نیست. من و او ، سر تا پا آتش و التهابیم و عطش.

مردی او آنقدر بزرگ وطویل و سخت میشود ، که به پای سومش بدل میشود.

بی امان در من فرو میرود و بیرون می آید. غنچه ی گل سرخ ، گلابش را بر سر و روی سلطان می پاشد. غسل تعمیدش میدهد در آن چشمه ی زلال عشق.

معشوقم پاهای مرا به هر سو که میخواهد می چرخاند و مردیش را از هر زاویه ای ، که میلش بکشد ، به دهانه ی گل سرخ واقعا وحشی شده ی من می لغزاند و بیرون می کشد .. و آه جگر عطشان مرا صد چندان می کند. در عین حال که می بارم ، چون ابر نو بهاری بر روی بستر ، تشنه ام و میطلبم و میسوزم...

قواعد همبستری مکانیکی ، « هن هن و جلو عقب ، جلو عقب » ، را در هم می شکنیم .

او با موج موج بدنش تا انتهای آلت مردیش و تا انتهای عمق عمیق حفره ی زنانه ی من فرو می رود ، غوص می کند. دیشب حتی از غلغل آب درونم بصورتم پاشید. قطرات آب نیم گروم دلانگیزی بود. من در حس ریزشی که از من به او دست میدهد ، خود نیز سهیم میشوم و بر خود نیز می بارم.

دلم میخواهد پوست بدنم را ، با تمام سوزش لمسائی اش ، پشت و رو به تن او و همه ی زوایای بدنش چون لباسی بپوشانم و با تمامی سطح پوستم احساسش کنم . دلم می خواهد لمسش کنم ، آن دشت فلات صیقلی و شبرنگ بدنش را ، که در نور های ناپیدای شب برق می زند. دلم می خواهد بوی دلانگیز آغوشش را با نفسم به درون تک تک سلول های ریه ام بکشم.

در شگفتم که چطور بستر مان هنوز نشکسته از فرط تکان های پر قدرتی که بدن های عاشق ما به آن وارد می آورد و ضربه های پی در پی عشقبازی دیوانه وارمان .

گاهی دست هایم روی زمین می گذارم و همچنان که با شکم روی لبه ی تخت هستم پاهایم را تا حد امکان باز می کنم و او را به خود می خوانم.. هر کدام از روزنه ها را که او انتخاب کند برایم لذت بخش و خواستنی است . در این حالت تمام عضلات و سلسله اعصابم به سوی روزنه های درگیر در فرایند همبستری من معطوف میشوند. روحم از آن روزنه ها به روح همآغوشم اتصال می یابند. با همه ی وجودم میخواهم تسلیم هوس و لذت شویم. میخواهم طعمه اش باشم . میخواهم از هم بدراند مرا . ببلعدم.. چنگ بزند و از هم بشکافد کالبدم را.. میخواهم کاری کنم تا تمام حس فحلش را در من خالی کند. بریزد. بپاشد...

از حال من دیوانه میشود .. شور و ولوله بر پا می کند ، از خود بیخود میشود .. بدنش قوس می کشد. و می آید . می آید او با آه و فغان خفته ی کوتاهش . می لرزد دست و پاهایش . بی اختیار میشود . زانوهایش ناتوان میشوند و می آید او و به وجد می آیم از آمدنش از حرکات سریع سر و گردنش و ولو شدنش روی تن من .. از عرق خیس خیس .. چونان کسی که همین دم از دریا برون زده است. بوی شوری دریا و لذت تراوش آزادانه ی قطرات عرق از تمام مسامات پوست بدنش. ریزش دوباره .. نفس نفس زنان با انرژی به انتها رسیده و رمق کشیده ..

طوفان فرو می کشد خودش را .. و عشق آنگاه از افق خالی مانده قد می افرازد. نوبت گفتگوی شبانه است. با صدائی در گلو شکسته ، نجوا و زمزمه از هر بابی و موضوعی .. یکدیگر را نوازش دادن . بازگوئی دوباره ی لحظات اوج لذت همآغوشی ، وصف عیش ساعات سپری شده . پیوند بستن دوباره روح شیفته و عاشقمان به هم پس از آتش بس نبرد تن های نیازمند و سیری ناپذیرمان ..

ساعت ها مغازله و نجوا . آهسته به هم مالیده شدن . در آغوش هم ، به هم خزیده شدن. نوازش و نوازش .. تاسرانجام در ژرفای شیرین رویا ی لطیفی به آرامی سر خوردن و به خوابی جانبخش و خستگی سوز در غلطیدن ..

آه چه خوشبختم .. شب هائی بس خیال انگیز و لبریز از عشق.. در کنار علیرضای عزیزم نیک بخت ترین زن جهانم .. سعادتمند ترین مادینه ی کائنات!

 

 

یک گام به پیش ...

 (۱)

 

بعضي از دوستاني که  توانستند  "کتاب بسترانه ها "  ی ما را بلاخره بخوانند  شروع کرده اند به نظر دادن ...

متشکر از همه شان ...

اولین چیزی که نظرم را خیلی جلب کرد این بود که  تقریبا همه ی  نظر دهندگان ،  به نوشته ی ما خیلی  جدی و ر وک و  پوست کنده  برخورد کرده اند ...

همه ی  زن ها ، تقریبا بلا استثنا ، خودشان را با "هنگامه " همسو دانسته و بر نوشته های او مهر تاکید و تائید می زنند ...

در باره ی " علیرضا "  اما ، همان  ها  بلافاصله ، با محتاطانه ترین کلمات و  ظرافت پر از وسواسی  ، با موضع گیری طرد کننده و منفی ای برخورد کرده اند ...

حتی  خانمی با قسم و آیه از  خود " خانم باتمانقلیچ " خواسته  که نوشته هايش را از کنار نوشته هاي " زباله ي و آشغال  (این مرد)" جدا کند  ...

چه زيبا برايمان روشن شد که زنها متاسفانه در مورد درک  "مسائل و  مشکلات " ما مردها دچار پيش قضاوتي هستند ! 

البته طيف عکس العمل اطرافيان ما ، نسبت به رابطه مان ، بينهايت جالب است و قابل تامل !.. و واقعا بازتاب نظر اينان  خودش کلي مواد خام براي ادامه ي اين بحث مطرح شده از طرف ما داده است ... 

ولي يک نکته را بايد  حتما حتما  اشاره کنيم و آن اينکه اين نوشته ي مارا لطفا فقط و فقط به عنوان يک  " کتاب قصه " و  " يک روايت " بپذيريد .. 

قصه اي که  شيوه ي بياني اش ،  " تبادل روز نوشته ها " ي شخصي دو شخصيت اصلي  داستانش  است  با اين محتوي که  : قدم به قدم  " آن زن " و " اين مرد " ( با نامهاي منتخب و مشابه  با نام هاي خود مان ، يعني  " هنگامه و عليرضا" )  چگونه به هم مي رسند ، و در تضاد و تصادم و تناقض و توافق و تعادل و تعالی ... ، هر کس در خودش و با خودش و با ديگري ،  هر کدام چه نقشي بازي مي کنند ..

هر لحظه  يک لحظه است که حتي خود ماهم نميدانستيم  کجايش واقعيت و کجايش خيال  آن هست  ، ولي در کل مسلما همانطور که  " هنگامه " زنانه مي نويسد ، " عليرضا " هم  مردانه !..  هر یک از پرسوناژ مختصات تاريخی و جغرافيائي و ملاک و معیار ههای متکی بر تجربیات گذشته ی خاص خودش را دارد ... که حالا رسيده اند در این نقطه ی " صفر " آغاز بهم ...  ميخواهند از گذشته  جدا شوند و در حال زندگي کنند و با زمان پیش بروند ..  هم ترس دارند و هم کنجکاو هستند ..  هر دو شکاک هستند به همه چيز ... ولي ...

هر يک ميخواهد شانس خود را برای خوشبخت بودن ، با دیدگاه های نو ، امتحان کند.  بنا بر این با ابزار های آزمایش نشده ی جدید ، با دقت ، همدیگر را آزمایش می کنند ، کشف میکنند و تجربه مي آموزند ، از خودش و از ديگري .. 

هر دو ميخواهند آگاهانه از روي صداقت با ديگري ارتباطي برقرار کنند ...  هيچکدام  نه ميخواهد و نه مي کوشد خودش را از ديگري پنهان کند  .. بلکه حتي  بر عکس ،  هريک سعي مي کند ، خودش را براي ديگري هرچه ميتواند شفاف تر ، بازتر و آشکار تر بيان کند ...  زن ، ازعمق اوج زنانگي اش مي گويد و مرد از  منيت مردانه اش حرکت مي کند ...   هر دو از نقطه ي مشترکي آغاز مي کنند ...  از تنهائي راضي و ناراضي هستند..  هر دو زخم خوده اند ولي پر از انگيزه. با هم مسابقه ي ايثار و محبت صداقت مي گذارند ...

از اصل مطلبي که ميخواستنم بيان کنم  اما دور افتادم ... و آن اينکه :

اگر چه ما خودمان را بيان مي کنيم ولي  ما را به چشم نويسنده هاي  اين کتاب بنگريد  و نه به  چشم قهرمانان قصه مان ...

همانطور که شخصيت واقعي هنرپيشه هاي يک فيلم را نبايد با نقشي که  در يک فيلم بازي مي کند يکي دانست ...

باور کنيد :

چشمانمان را بستيم و پريديم  در آب ! به همين سادگي !  ميخواستيم ببينيم چه پيش خواهد آمد ! 

ما ، هنگامه و من ، خودمان هم  از اين "هنگامه و عليرضا" ، خيلي چيز ها آموختيم ... و واقعا به جرات مي توانيم  با افتخار بگوئيم که تجربه ي ما از  "بسترانه ها "  سنگ پايه اي مستحکم  شده است براي ادامه ي رابطه ي تجربي واقعي مان ،  و بهانه اي براي ادامه ي نوشتن ...

با آغوش باز ، با کنجکاوي ماجراجويانه اي در فضاي بيکران گشاده ي  پيش رويمان ، به استقبال " تا چه پيش آيد  ها "  پيش مي رويم .. 

اين گوي است و اين ميدان ... و هر کدام بر اسب مراد خويش سوار و در دستمان چوگان ... 

 

(۲)

از صدقه سر  هنگامه ، آنقدر از قلمم مطلب میبارد که نمیدانم  کجا بچپانمشان ...

 

(۳)

همزمان در حال نوشتن و تدوین دو سه چهار کتاب هستیم ...

• "هنگامه نامه" ( ادامه ی بسترانه )
• "زاده ی پایان روز" ( خاطرات فرزانه کتابی که  در ایران اجازه ی انتشار نگرفت)
• "سرزمین موعود" ( خاطرات رویا از دوران زندگیش در هایم پناهندگی )
• "گل سرخی که در شوره زار روئید" ( کلیک کنید!) خاطرات هنگامه ی ب.  
• "یک آدم و هزار حوا " (خاطرات حاجی سلطان)   
• "منمن و من های درهم و برهم در درون من"

 (۴)

 

عشق هنگامه ی پدرسوخته آتشی در من بوجود آورده که دیگر هیچ آتشنشانی ای هم نمیتواند خاموشش کند ...

 
 

بازنویسی...

 

از صحبت های هنگامه در باره ی کودکیش تصوری به ذهنم رسید که وقتی  نوشته ی « از تو نوشتن قدغن ،  فرزاد کمانگر » را خواندم  نتوانستم از رویش بگذرم... ، احساس کردم  همین " هنگامه" ی الان من  همان "سارا"ی کودکی او باشد ....

 

فرزاد کمانگر زندانی سیاسی محکوم به اعدام، در نامه ی تازه ی خود، پیوستن خود به کمپین برابری زنان اعلام کرده است. این نامه را مجموعه ی فعالان حقوق بشر در ایران منتشر کرده است:


آن زمان که برای اولین بار تو را به بهانه دختر بودن از حلقه بازیهای کودکانه امان جدا کردند هنوز به یاد دارم. تو با چشمانی گریان بازی را به اجبار ترک کردی و از آن روز من هنوز حسرت یک دل سیر نگاه کردن دوباره خانم معلم کلاس دو نفره امان بر دلم مانده است.

نازنین؛
دانش آموز حواس پرت کلاس تو، حالا در هنگامه طرح امنیت اجتماعی به مانند کودکی ها، هوس گرفتن دستهای تو در انظار عموم و واژه های قدغن شده عشق و لبخند به سرش زده است. همبازی کودکی تو انگار نه انگار سالها گذشته و دهها طرح برای جدا کردن زن و مرد از هم اجرا شده است. او تازه در دهه تذکر شفاهی و کتبی و دستبند و دادسرا و چادر سیاهها، حال و هوای برابری به سرش زده، گویا نمی داند در قرنی که هم جنس های تو کهکشانها را تسخیر کرده و ماه و زحل و ناهید را در آغوش گرفته اند، در سرزمین تو نوع پاشنه کفش و سایز پاچه شلوار و رنگ لباسهای تو را مردان لباس سبز تعیین میکنند تا مبادا امنیت جامعه به خطر بیفتد.
همبازی آرام تو، انگار نه انگار که بزرگ شده، اینجا از پشت دیوارهای زندان دلش هوای کوچه های خلوت تابستانهای گرم شهرمان را کرده، آنگاه که همه خوابند و کوچه در سکوت. تا در فرصتی پیش تو بیاید و او را مهمان کنی و بشقاب هندوانه ات را با او قسمت کنی.

نازنین؛
همبازی تو این روزها، دلش بدجوری هوایی شده، گویا هنوز نمی داند تو تازه به حق ارث از امول منقول و غیرمنقول رسیده ای!، گویا نمی خواهد باور کند که چند زن در انتظار حکم سنگسار به سر می برند. نمی خواهد باور کند در دنیایی که عقیده، فکر، حق، آزادی، شرافت، انسانیت و وطن فروخته میشود زن هنوز مالک تن خود نیست.

راستی این همه نابرابری و جدایی از کجا آغاز شد؟
از آن زمان که حوا با "ویاری عصیانگونه" به امر و نهی خدایش پشت پا زد و زمین را برای رنج کشیدن انتخاب نمود؟
یا از آن زمان که برای اولین بار دخترکی موهایش را به دست باد، این هرزه هرجائی سپرد و او دستی از سر هوس به گیسوانش کشید و راز پریشانی موهای دخترک را کوی به کوی به گوش کوه و درخت نجوا کرد و این "معصیت عظما" سبب خشم قبیله بر او گشت؟
یا نه، از آن زمان که چشمه قامت زیبای دخترکی را در خود دید و غافل از این گناه کبیره عاشق دخترک شد و در وصف او آوازی در گوش رود زمزمه کرد و رود نیز مست و زنگی از حدیث عاشقی چشمه، داستان را به دریا گفت و این دزدیده دیدن ها به "غیرت مردانه تاریخ" برخورد و دخترک را خانه نشین کرد؟
یا آن زمان که دست دادن با فرشته های نه ساله، ستون اعتقاداتمان را ویران کرد، سنتها و روایات توجیحی گشت برای جنس دوم بودن تو؟
یا نه، شاید آن هنگام که "عطر خوش تو"، من همبازی کودکیت را به کوچه های خلوت خاطرات کشاند تا به دنبال سارای کودکیهایش ردی از عشق را در اولین نگاه و آخرین اشکت پیدا کند و این گونه به "قانون نانوشته طبیعت" برخورد و ما نامحرم به هم گشتیم.
نمیدانم... نمیدانم... از کجا آغاز شد؟

اما من هنوز در سودای رویاهای خود روزی هزاربار جمله ناتمامی را که قرار بود در اولین سپیده مشترک با هم بودنمان به تو بگویم بر زبان دارم، آن زمان که تو با آن نگاه معصومانه همیشگی ات در چشمانم بنگری و من سرمست از این نگاه به تو بگویم: "دوشیزه دوشین، بانو شدنت مبارک"¹.
اما افسوس نگذاشتند حتی برای آخرین بار همدیگر را ببینیم تا من از پشت میله های زندان شکوه و عشق زندگی را در چشمانت بخوانم در حالیکه تو زیر نگاههای سنگینشان هنوز عروسک کوچکت را به نشانه پایبندی و دلبستگی به همبازی ات در دست میفشاری و عشقت را انکار نمی کنی.

اما اکنون به پاس تحمل هزاران سال رنج و نابرابری های زن بودن
به پاس هزاران خاطره و رویای ناتمام
با یک امضا به کمپین برابری برای زنان می پیوندم، "یک امضا به پاس زن بودن و زن ماندنتان"

همبازی کودکیهای سارا
فرزاد کمانگر
بند بیماران عفونی زندان رجایی شهر کرج
۲۱ بهمن ۱٣٨۷

۱-    شعری از دوست شاعرم کاک بیژن مارابی

 

بسترانه ها ( قسمت سوم )

 

« چه روز های سختی را خودم هم گذرانیده ام ...»

می گویم :

« .. منهم مثل تو !.. » ...

و دست های پینه بسته ی خاک آلودم را نشانش میدهم ... با خنده اقرار می کنم که :

« این باغ ریشه در همان نیمه لیموی آب گرفته ی در سطل آشغال زمان افتاده در آن روز های سرد زمستانی دارد ...» ...

خندید !

منهم خندیدم ...

میبینم آرام گرفته است ...

کیف می کنم ... چه تحملی .. چه طاقتی ..

در آغوش می کشمش ... میبویمش .. میبوسمش .. و مو هایش را نوازش می کنم...

لمسش می کنم ... تا باور کنم که حقیقتی است ... این کسی که اینک ، اینجا در کنارم آرمیده است ... نگاهش می کنم...

این کیست ؟ این بانوی بزرگوار...

از دید من در اولین نگاه ...

هنگامه زنی است چهل ساله ... تنها ... با دو فرزند ... هنوز بیش از چند ماهی نیست که غده ی سرطانی اش را عمل کرده است ... زنی که بار ها به نقطه ی صفرش رسیده است ولی با ایمان به زندگی و عشق سرشار به بودن و درک عمیق از هستی ، میخواهد دوباره بر هر آنچه که تا بحال بوده نقطه ی پایانی بگذارد و صفحه ی جدیدی را در دفتر روزمره گی هایش بگشاید و از سر سطر آغاز کند به نوشتن داستان زندگیش !...

او میخواهد آغاز کند به زندگی ای در حال ...

او میخواهد رو باز بازی کند با روزگار ...

احساساتش را که همیشه داشته و لی آنرا پنهان و یا سرکوفته است را مطرح کند ، بیان کند ...

او میخواهد دیگر خودش را رو کند ...

بی ترس از آنکه چه می گویند و چه خواهند گفت کسان دیگر ، دیگران ...

راستی چه خواهند گفت دیگران ؟

وفتی برگردیم و حقیقت را بگوئیم ، بی پرده ، چه حسی داریم ؟...

هنگامه خیلی رو راست و صادقانه با من تماس گرفت ... و گفت میخواهد با من نزدیک شود ... و دوباره از نو بسازد ...

کسانی که مرا میشناسند میدانند ... آدمی هستم تنها .. مجرد ... و خود را شناخته ... سی و اندی ست که از نو آغاز کرده ام ...

و حالا سالهاست واقعا حال می کنم با انسانها و حال میدهم به هر که از دستم برآید...

من در هنگامه فقط یک زن ندیدم ... هنگامه را دخترکی دیدم که به درد « حوا بودن » دچار شده است ... زنی که خسته شده است از اسارت سیستم ستم سالارانه ای که نمیخواهد و نمیگذارد که او خودش باشد ... زنی مستقل و آزاد ... انسانی ساده ولی آزاد و آزاده ... که بدون حس گناهکاره بودن ، خودش باشد ... خودخودش ...

او میخواهد آن حوای اصیلی باشد که بالاخره روزی خودش را از زیر بار اسیری و فشار و سو ء استفاده شدن تمامی آدم های آقا بالاسری هایش ، که نه میخواستند و نه می گذاشتند که او به میوه ی ممنوعه ی اصالت انسانی خودش ازپس دیوارهای سنت و تعصب دست یابد ، برهاند طغیان کند ، عصیان کند تا تولدی دیگر یابد و با ایمان به خودش ، نه به فصلی سرد که بر عکس، با گرمی و داغی یک عشق تازه ، برسد به آن توانائی و شهامت که: بالاخره بکند آنچه که دلش میخواهد ... بعد از هزاره ها با اعتماد و اعتقاد و ایمان به خودش ..

به سروش سویدای دلش گوش فرا دهد ..

و ندای دلگویه هایش را با صدای بلند بازگو کند ...

و نیاز های بنیادین حوا را که در خودش حمل می کند را ، بی شرم و گناه ، بطلبد ...

او میخواهد همانی که هست پذیرفته شود ...

و آن کسی باشد که میخواهد باشد ...

و بکند آنچه را که میخواهد انجام دهد ...

او میخواهد قصه ی خودش را بسازد ...

یک زن باشد ...

یک حوا ... و همچون او آزاد و آزاده .. در روی همین بهشت زیر پای مان راه برود ...

برایش مینویسم :

« ... برای تو ، کسی که از هنگام آمدنت اگر چه هنوز دوسه روزی نگذشته ولی آن قدر در این هنگامه سرم هنگامه ای به پا کرده ای که خودم هم گیج و متحیر شده ام .. » ..

و به او می گویم که :

« .. راستش کمی خیلی نگرانم برای تو .. در آن روزی که میدانم از هم جدا خواهیم شد .. »..

باز می خندد و زیر گوشم زمزمه می کند :

« گر به همه عمر خویش ، با تو بر آرم دمی / حاصل عمر آن دم است ، باقی ایام رفت » ...

سکوت می کنم و فقط نگاهش می کنم ...

ادامه دارد

بسترانه ها (قسمت دوم )

در ادامه ی قسمت  اول  ...

چراغ صاعقه ی آن سحاب روشن باد / که زد به خرمن من آتش محبت او

من ژنده پوشی کشکول بر دوش و آواره ی سالیان و قرنها ، از دیو و دد ملول و انسان آرزوئی بودم سرگردان. گرد جهان می گشتم به جستجوی مصرع گمشده ی بیت هستی خویش ، تا سرودی بسرایم برای زندگان ، در ستایش هستی و گیتی وآفرینش ...

رهروی آواره ی دشتهای تفتیده ی دیار تنهایان و سر در گم در کوهسار سر به فلک کشیده ی اندیشه های بنیادین جهان و کاینات . کافری مبعوث به رسالت کاوش ...

فانوسم را روی چهره ی آدمها می تاباندم .. صورتک هائی می دیدم کابوس وار .. می رمیدم .. سیاهی قلب ها را در چشمان سیاهشان می دیدم ... بازتابی از شقاوت زندگی که بر آنان رفته بود و ایشان را تسلیم مسلخ دژخیم نا مردمی ها کرده بود ... انسانهای تک بعدی .. درد کشیده .. آزردگانی فرتوت و خسته از رهسپری ...

گاه این صورتک ها چشم و یا گوش و یا دهانی نداشتند ..

انسانهائی در پس این ماسک ها نهفته بودند کور ، نا شنوا ، لال و بی زبان ...

قلبم بهم میفشرد از شدت اندوه جاری در جهان .. این چرکآب زهر آگین رنج بشری که در درون و بیرون انسانها سیلان داشت و میکاهید جانهای جهانیان را ...

کوه ها دیدم از سر بریده ی دانش آموختگان و فرزانگان ... فانوس های شکسته ی بیشماری در کنار این کوه ها و کوره راه ها ... سالکان شهید طریقت و حقیقت ...

گریستم ... گریستم بر آن همه ستم که از ظلمت بر نور وجودشان رفته بود ...

خاموشی فانوس هایشان دلم را ریش و رنجه می کرد ...

قدم در راه های ناشناس می گذاشتم ...

گهگاه پرتو دوردستی ، کور سوئی ، مرا به خود می خواند .. میدویدم .. میلرزیدم از شوق ..

« آه مقصود !... آه مراد ! ...»

می رسیدم ... فانوسی شکسته در گوشه ای افتاده و کالبدی بی سر ... پشمینه پوشی با پا های زخمی و خونین و دشنه ای در گرده فرو رفته از قفا ...

حسرت رسیدن در پنجه ی چنگه شده اش بر خاک ...

و باز طوفان اندوه در قلب بلورین من ...

حس می کردم خونم از حرکت و تکاپوی بودن من سر باز می زند و از رفتار می ایستد ...

و دیگر نومید شده قلبم از شوق رسیدن ...

اندیشه ام مدام سئوال پیچم می کرد که :

« چرا ؟ .. چرا راه می پوئی ؟ ... دنبال چه ای ؟ ... عمرت به سر رسید ... و هنوز از سرگردانی نبریده ای ؟ .. به کجا ؟ تا کجا ؟ بنشین !... خسته ای تو! ... آنچه میجوئی نیست ... آنچه میجوئی آخر چیست ؟ ... کیست ؟ ... قرار و آرام بگیر ای انسان درد مند .. تو حقیری ، تو تنهائی در بیراهه ها .. احتیاط کن ... بترس .. عزلت بگزین و در فضای لاجوردی افسردگی فرو برو .. بخواب .. خفتگان شاد ترند ، آرامترند از تو ، ای ناشاد و ای برگزیننده ی دشواری ها ... » ..

« بگذار موزائیک عظیم و با شکوه خلقت ، تو را کم داشته باشد .. یک انسان ریز ریز ریز کمتر، چه غم ؟ .. عمر کوتاه است ! بگذر از این جستجوی بی انتهای درد آور و اشک ریز ...

سر های مردگان را ببین .. فانوس های شکسته پایمال عفریتیان شده را ..

سرنوشت تو نیز در تاریک روشنای بامدادی ، نا غافل و نا جوانمردانه ، در کوره راهی مه آلود ، به دست عفریتی ناشناس رقم خواهد خورد ... و جسد پر التهابت را خاک خواهد بلعید و سرت نیز روی کوه سر های بریده ی سالکان پیشین خواهد افتاد ...» ...

« .. وسوسه ، وسوسه ی حیات و شهد بی خیالی و بی آبروئی را بچش ... بچش تا افیون در تو اثر کند .. لختی بیاسای ... آرام ...» ....

آری ... و من می افتادم در دام اوگه گاهی ، ..

می آسودم در پناه سنگی لحظه ای ... ناگهان سنگ به حرکت در می آمد و میخواست جسم ثقیلش را رویم افکند .. میدیدم عفریتی بود او هم که پناهگاهم می پنداشتمش ... قصد جان مرا کرده بود ... تا خونم را بریزد .. و در خود بکشد شهد جان شیرینم را تا خودش هستی بگیرد ... میخواست فانوسم را بشکند و دنیایم را غرق ظلمت و تیرگی تهی مطلوبش بسازد ...

بی اعتماد بودم .. و نا امید ...

از هر چه جان پناه و سنگر و دست گیر بود می گریختم ...

تنها .. سرگردان .. رمیده ..

پاهای خسته و تاول زده از خلنگ ها و باتلاقهای تیزآبی راه پیموده شده ام ...

بی افق .. تهی .. و آواره ، می کاویدم دنیای پیرامونم را ...

روزی از روز های بی شمار ، با دمیدن تاریکی در افق خاور ، بجای خورشید که سالها بود که برایم مرده بود و شاید او هم خود معجزه ای میطلبید احیای دوباره اش را ، فانوس را با اشگ گرم دیدگانم پر کردم و با سوزش آه حسرت ، شعله ورش ساختم ... و راه افتادم دوباره ..

سکوت بود .

گوش سپردم ..

در مه غلیظ و خاکستری صدای قدم هائی بگوشم رسید ...

به سوی صدا آمدم ... طرح هیکلی از میان مه هویدا شد ...

مردی با فانوسی در دست ...

افسوس فانوسی با نوری بی رمق .. زیرا که اشکهایش به انتها رسیده بودند و آهش به سردی گرائیده بود .. به سوی هم کشیده شدیم ... او هم نور فانوس من را دیده بود ... در آن تاریک روشن مه آلود ...

فانوسم را بالا بردم .. تا نزدیک صورتش ...

صورتکی بر چهره نداشت ... مبهوت شدم ... شگفت زده ...

مشعوف دوباره فانوسم را به چهره اش نزدیک کردم ... فانوسم چهره اش را سائید ...

نه ... صورتک نیست ... او پوست جاندار .. چشم .. دهان .. گوش .. و لبخند ... لبخند ... لبخند بی ریائی بر گوشه لبهاش داشت ...

با دست هایم ابتدا با ترس لمسش کردم ...

گرم گرم بود ...

قلبش مثل الماسی در قفسه ی روشن و باز سینه اش می تپید ... میشد درخشش نور فانوس را در آن بلور تراشیده هزار وجهی اش ببینم ...

نفس می کشید ... ریه هایش بالا و پائین می رفتند ... او ، ماننده ی عفریتیان که دیده بودم نبود ، عفریتیانی که به تزویر خود را سنگ می نمایاندند و خدعه می کردند تا بکام مرگم بکشانند ...

هرم نفس هایش روی صورتم ریخت .. مشام جانم را سر مست کرد ...

به چهره اش با شرمی توام با دلهره نگاه کردم ...

در نگاه عسلی رنگش بارقه ی حیات می درخشید ... در برابرم ایستاده بود .. با یک دست فانوسش را ، که رو به خاموشی میرفت ، نگه داشته بود و با دست دیگرش سینه اش را برایم گشود تا ببینمش .. تا بشناسمش ... و تمنایش کنم ...

احساسم فریاد می کشید و پای میکوبید و دست می افشاند در زنجیر خانه ی سینه ام :

«... درود ... درود ... سلام ! سلام بر تو ای مقصود ...» ...

میشنیدم شوق درونم را که میگفت : « ای آدم گم شده ! اینک پایان چهل سال دربدری و آوارگی و جستجو ... زهی بر بردباری و استقامت تو ، ای زن عاشق که از نفس نیفتادی در راه سلوک و طریق پر از خار مغیلانت ...

بگشای زنجیر را از پای ...» ....

آغوش باز می کنم تا به آزادی خویش را به آغوشش افکنم ...

توان آن را دارم که حصار ها را بشکنم ... دنیا را بلرزانم ... از عشق و شوق و تپش خویش ...

بالهای شکسته ام را می گشایم تا بسویش پر بکشم ...

احساسش می کنم ...

درکش می کنم ...

او هم راه پوئیده ای است مثل من ...

به او نزدیک میشوم ...

دستهایم را دور گردنش حلقه می کنم .. با هم عجین میشویم ...

یک تن شدیم ..

او تمام کاستی ها و نقصان هایم را انباشت و من نیز او را ...

لب بر لب نهادیم ...

سیر و سلوکی دیگر گونه آغاز شد ...

پیوند رخ داد ...

در هم ذوب میشویم ... آلیاژی یکپارچه را ساخته ایم .. نه زرین بودن او، نه سیمین بودن من از آن آلیاژ خاکستری طلائی منفک میتواند بشود ...

این دیگرنورفانوس ها نبودند که همه جا را روشن کرده بود ... خورشید بود .. خورشید راستین ..

مه غلیظ سرگردانی ، در خاطره جاده ی درخشان در نور گم شد ...

ادامه دارد...

بسترانه و برگی پائیزی از دفتر خاطراتم (قسمت 1)

از زیبائی عشق شنیده ایم ... زیاد ... و ما نمی خواهیم درباره ی عشق و عاشقی حرف بزنیم ولی ...

بیائیم و جوری دیگر شروع کنیم ..

واقعا چند نفر را میشناسید که وقتی با او رو در رو میشوید و به او سلام می کنید و احوال پرسی ، بر نگردد و خیلی الکی بگوید : « بحمد الله » و یا ایرانیش «خوبم ! ممنون ! مرسی ! » بلکه بر عکس خیلی صاف و ساده و رک و پوست کنده و با صداقت و صمیمیت و خلوص نیت رک و راست حقیقتش را بگوید ... که حالش الان و در همین لحظه چه طور است ؟...

با دادن جواب «خوبم ! مرسی !» ، شاید بعضی ها بخواهند خودشان را از شر سئوالات بعدی فضولباشی ها راحت کنند و یا بعضی مواقع نخواهند بی جهت واقعیت احساسات درونیشان را در آن لحظه بر زبان بیاورند... ولی واقعیت این است که خیلی ها خودشان هم اصلا نمی دانند که چه حال و حالتی دارند...

حالا در این زمان وقتی دو نفر آدم بهم برسند و خودشان را برای یکدیگر از همان اول باز کنند و حقیتشان را بر روی دایره بریزند چه اتفاقی می افتد ؟

نتیجه اش آن چیزی میشود که شما دارید میخوانید !

هنگامه باتمانقلیچ

علیرضا بلاغی

هامبورگ - پائیز 2008

جهان بر رهگذر هنگامه کرده است

بگذارید از اول با این مقدمه شروع کنم :

سالها پیش در رهگذری با هم روبرو شدیم ...

خسته بود از روزمرگی هایش ...

و قتی با او روبرو شدم :

« سلام !»

« سلام ! »

و تمام شد رفت پی کارش و من هم پی کار خودم ...

چندی پیش دوباره با هم رو در رو شدیم

« سلام !»

« سلام ! »

و صمیمانه پرسیدم :

« چطوری ؟ »

و او گفت ... حقیقتش را ...

و قصه مان آغاز شد ... به همین سادگی ...

آغاز

نشسته ام در عالم خودم

که درب باغم را زدند ...

درب باغم را سالها کسی نزده بود ..

او زد !

سر زده آمد ... و داخل شد ...

بی مقدمه رفت سر اصل مطلب و خیلی ساده و صادقانه ، خیلی راحت و رک و راست و بی پروا گفت که کیست ، چیست و چه میخواهد !

ناشناسی بود شیشه ای تر ازمن ...

در اولین نگاه شناختمش ، خیلی راحت ، شناختمش ... از جنس خودم هست ...

اصل شناسی است که میداند دنبال چیست و چه میطلبد ...

انتظارش را نداشتم ..

خسته است ولی پر از امید ...

زنی است سرشار از غرور زنیّت و عشق ...

مظلوم و ستم دیده از بی معرفتی هر مردی ...

همیشه ستم رفته است بر او ، می گوید : « از مردان ... » ، از آن عاشقان پر از امیدیست که دنبال « آدمش » می گردد .. درب بدر ...

از آن هفت شهر عشق گشته های دربدر خسته ی از رفتن ...

رنج کشیده ی گرسنه ی محبت و تشنه ی آب حیات ...

برای استراحت ..

رسیده است اکنون ، حالا ، اینجا ، کنار باغم ،

احساس غریبی دارم نسبت به او ، این غریبه ی آشنا ، در خودم ...

میشناسمش ، باور نکردنی ست ... ، یک جوری باورش دارم ، ...

از همان اولش هم ، با دیدنش ، هنگامه ای بر پا شد در دلم ..

اعتمادی غریب دارم به او ...

این شعر صائب را به فال نیک می گیرم ، مقدمش را گرامی میدارم

صائب ! از خانه ی ما گلشن معنی بنواخت / باغ اگر بلبل هنگامه طرازی دارد

نمی دانم چرا ولی بی اختیار درهایم را برویش میگشایم و با آغوش باز در خود می پذیرمش ...

و دعوتش می کنم بر سر سفره ی تقدیرم ...

می پذیرد ، میآید ... می نشیند و می گویم و می گوید و می خندیدیم ...

ادامه دارد

مژده... مژده...

 

مژده .. مژده .. مژده ...

کتابمون تموم شده  ..

دنبال ناشر مي گرديم که در سطح وسيع چاپش کنيم ...

دوستان در ايران اگر ايميل بزنند  براشون مي فرستيم ...

فعلا داريم مشترکا روي  ادامه ي  کتاب  " بسترانه ها و ... "   کار مي کنيم ...

 با مطالبي بي پرواتر و  روشنتر ...

همزمان هنگامه  که کتابی تحت  عنوان : " زاده ي  پايان روز "  و  من نیز دو کتاب  تحت نام : " يک آدم و هزار حوا "  و نیز " من يک آدمم ،  يک مرد ، يک آقا ..."  در دست  ويرستاري داريم ...

خودمانيم .. عشق چقدر نيرو به آدم ميدهد ..

 

 

بسترانه و برگهای پائیزی خاطراتم

دوستان !

با همت کمک و یاری و همنظری هنگامه خانم مان ...  در عرض این  یک ماه آشنائی ... نوشته هائی بین ما  رد و بدل شد که  قصد داریم  مجموعه ی آن ها را بصورت کتابی ،  تحت عنوان :      

" بسترانه  و  برگ های پائیزی خاطراتم "

 مشترکا منتشر کنیم ...

امید ما در این است که این درد دلها که بصورت منولوگ های تک نفره ، بی مخاطب خاص ، در این نوشتار ها ، که خیلی از مرز ها و تابو ها ی روابط زن و مردی را ، بی پروا و بی پرده و بی حجاب  به بحث و چالش کشیده است ، بتواند در نهایت به عنوان کتابی اندر  باب  " لیبرتیناژ  " به زبان فارسی ، جدی گرفته شود ... 

حرف های ما ،  حرف های دل ده ها  انسانی است که  شخصا میشناسیمشان  و باور کنید بعد از این همه تجربه ی پشت سر  گذاشته  دیگر   ما هر دو میدانیم خودمان که  چه هستیم و چه میخواهیم  و چه می گوئیم ....

نوشته های این صفحه ی ما ، مطلقا  واقعی و آئوتنت می باشند ....

از آنجا که  متن کامل این نوشته ها بصورت کتاب چاپ خواهد شد ... فعلا به همین چند نوشته ی من قانع باشید ...

 

  

وای عجب چیزی ...

 وای  عجب چیزی ...

 شروع شد ... آنهم چه شروعی .. که تمام نمیشد ... تمام شب ... و تمام روز ...

بی شک  یکی از بهترین  معاشقه های فراموش نشدنی با یکی از معشوقه های عاشق ... از همه ی جهات  عالی .. بی نظیر ...

 

چقدر باز و ولو ... و بینهایت  رومانتیک و وسوسه آلود و  هوس انگیز ...

وای نشئه ی نشئه هستم هنوز ...

و پاهایم  می لرزند از  درون و گزز گزز می کنند بعد از این همه گذشتن زمان  ...

 

وای شمیم عطر رابطه مان  در تمام  فضای من و اطراف من پیچیده است ... 

فکر می کنم  فراموشش نمیتوانم بکنم دیگر ... خاطره ی زیبای این شب و روز با هم بودن مان را ...

وای .. یکی از  بهترین های  بهترین های زندگیم بود این زن ...

 

میدانست چه میخواهد و میداند  چگونه بکند ...  و قدرش  را هم میداند او ...     

بدون تردید  او بعنوان یکی از با صفا ترین  های زندگیم  در ذهنم خواهد ماند ...

رعشه ای را در تمام وجودم  دارم حس می کنم ، الان ، که  دارم این سطور را می نویسم ...

 

از جلسه ی سالمندان دولنا باز میآیم ...

به او زنگ میزنم  که تشکر کنم  از  یکی از بهترین  شب و روزهای زندگیم  که او آنرا به من بخشید ...

خواب خواب بود ! و  در همین برزخ میان خواب و رویا هایش  چقدر اصرار میکرد که  پهلویش بروم ، امشب هم ...

 

خسته ، رعشه و نشئه ...  در آخیرین متروی شب نشسته ام رو به سمت آپارتمانم   ....

بدور و برم که نگاه می کنم ... در چشم های خیلی از آین همقطارانم  عشق میبینم ...  و سردی ....

 

امروز صبح بیدار شدم ...

زودتر از عادت معمولم ...پا هایم هنوز می لرزند ...  پنجره را باز کرده ام بروی صبح ... و پرنده ها میخوانند ... در لابلای آخرین برگ های زرد طلائی پژمرده ...

 

خواب بود هنوز ...

گفتم بیدار شودو  روزش را آغاز کند ..

گوشی را  گذاشتم و  شروع کردم به نوشتن :

 

« هنگامه ، شب گذشت و شد قصه ام تمام  ؟ ... » ...

....

 

یک روز معمولی و عادی

یک روز معمولی

 

امروز اطلاع یافتم ، لی من به خواسته اش رسیده است ... 

 

در آریانا ،  « عذرا خانم مقدسه » تمام مدت خودش را به من میمالید ( چشم هنگامه جان را دور دیده بود !! ) ....و بالاخره  آمد و جلوی همه ،  دستی  بر سرم و دستی  بر بازویم نهاد  و چشم هایش را بست و وردی هائی را برای خودش زیر لبی زمزمه کرد و گفت که  از آن طریق ، به اصطلاح خودش ، خواست که  « شیطان لعین » را از تن و فکر من بیرون بکشاند و احتمالا  از شر بلا های او دور نگه دارد ... 

روز خوبی بود ..  صبح تقریبا تمام روسای  اداره ی بهداشت  منطقه ی مسکونی من  ( ایمس بوتل )  به همراه چند نفری از شخصیت  های  کله گنده های فعال در زمینه ی عرضه و ارائه ی  خدمات بهزیستی  آن منطقه (  که قبلا  دفتر احراری  و محل تمرکز عمده ی فعالیت  قبلی من بود ) خودشان را میهمان ما کرده بودند ، تا با چشمان خودشان ببینند که ما ها چه کرده ایم !

نهار شاهانه ای داده شد ... 

و عصر  دوباره در جلسه  ای دیگر در همین محل ما ، اعضای کمیسیون مشاوران  اداره ی  بهداشت و سلامتی  منطقه ی وانسبک   ، که ما هم عضو آن هستیم  در مورد مسائل سالمندان  خارجی  تشکیل جلسه دادیم و من طرح « همیاران خارجی ها » را ارائه دادم که بنا شد در دستور کار های عملی مد نظر قرار بگیرد ..

متاسفانه  به علت همزمانی  نتوانستم  در  جلسه ی  « کمیسیون  عرضه های مراقبت های  امدادی و حمایتی از سالمندان شورای مساجد ( مسلمانان شهر  هامبورگ ) »  شرکت کنم ...

در کنار این برنامه ها  کلی برنامه ها ی کناری ، مانند  « کتابخوانی ( امیر ارسلان نامدار ) »  برای  سالمندان و غیره را هم در دستور کار گذاشتم ... و  بلاخره کلی چیدن برنامه  اینطرف و آن طرف که در کل منتج شد به  ارائه ی ورقه های تبلیغی و  ارائه ی اولین  برنامه ی منسجم  برای مرکز آریانا  ، که تحت عنوان  « تازه های خانه ی آریانا »  و  « برنامه  ماه نوامبر  کانون خدمات و سرویس رسانی  فرهنگ ها ، در خانه (ی سلامتی) آریانا » نوشته شد و چاپ و پخش کردم .....

روز خوبی بود ..

 

و حالا آخر شب ...

تلفنی با یار  ، و قرار و رفتن  به سربخت  دلدار  تا  ببینم  که چکار میتوان کرد  .. و تا به کجا  پیش میتوان رفت ...  شاید  از یک  نوشیدن ساده ی قهوه در یک کافه شروع شود .. 

تا بعد ...

 

 

نجوا های شبانه ...

نیمه شب  تا اوائل  صبح سحر  با هم نجوا می کردیم ...

 

 

... مثل  جوانها زیر رختخوابی ... از زمین و زمان گفتیم ...  اولش او شروع کرد و  گفت برایم  چهار صفحه  نوشته است و خواند ...

 مرا به عرش برده بود و چهار صفحه اش ، شاید چهار صفحه بود ولی ارتفاع و عمقی  از این سو تا در مرکز زمین و از آن سو تا فلک افلاک ...  وای ...  او مرا گرفته است ... همان گونه  که هستم بخشی از هستی .. جزوی از هستی .. منحل شده  در هستی ...

خودش را  اما  اسیری در سیاهی محصور ... در تاریکی ... می بیند که با ذوق زدگی شیرین و پاک  لطیف کودکانه ای مرا یافته و  مرا میخواهد ... 

او نمیداند طپش نیاز قلبش را بی آنکه حود  بر زبان بیاورد  از  تمام وجودش شنیده بودم  ... او نمیداند که من  بی آنکه او بداند کیستم  بر سر راهش سبز بایستی میشدم ...  او نمیداند منتظر بودم  که باید مرا بنام بخواند ... او خواست من آمدم ... او گفت و من گفتم ...

از آسمان و زمین ...

از ابر تا زمین خشک له له زن نیاز به آبش ...

چه عطشی دارد این زن ...

چه نیازی ...

چقدر تشنه است او ...

میگوید دلت برایم نسوزد ..

دلم نمی سوزد ...

اما نیاز  او را که می بینم ...

مجبور میشوم که خودم را برایش بیشتر بگشایم ...

 

می گوید از خودش ... و من میبینم :

سوخته ای است از تلخی حرارت سوزان  ، من که درختم چطور میتوانم برایش نباشم چیزی چون سایبان ...

تفته سر زمینی است ... خشک و بیابانی ... تشنه و طالب ...  من که ابرم ...  ابری آسمانی و پر از باران ... چطور  میتوانم  نبارم بر او ...

او نمیداند که میدانم که چه میخواهد از من ...

او نمیداند که من میدانم  که چه میتوانم بدهم به او ...

او نمیداند من کیم .. چیستم ..

و اگر چه می گویم  نیستم آنچه  فکر می کند ...

و بار ها می گویم نیستم  آنچه که فکر می کند ..

آنقدر  ذوق کرده است که می خندد ...

 و من میبینم گریه اش را  در آخر ...

در لحظه ی  حقیقی خقیقت ها ...

باشد ...  خودش میخواهد ..  چراکه نه !

ساکت می مانم ...

حرف نمی زنم ...

نمی گویم ...

دیگر چیزی ..

و ...

صبر می کنم ... و فرصت میدهم به او ...

به باغ خویش خواندمش

قدمش مبارک ..

می آید ..

مثل آن گل خشکیده در گلدان  در آن اتاق ته باغ .. به او میگویم :

« آنقدر آب میدهم .. آب حیات نا دوباره زنده شوی و شاداب ...»..

آیا می شنود وقتی ادامه میدهم :

« آنگاه میکارمت  در باغچه ام کنار گلهای دیگرم  در باغ !!...» ..

کاش بفهمد مرا ...

که معجزه نیستم ..

من تنها یک باغبان پیر هستم

با دست های زمخت و پینه بسته ی خاک آلود ..

و باغچه ای پر از بوته های وحشی پر باور به هستی  رنگارنگ ..

باغبانی هستم که از شوق سرسبزی و شکوفائی گلهایم  شوق می کند ..

و کیف می کند وقتی که می بیند دیگران می آیند و کیف میبرند از معجزه ی باغش ...

آنگاه  دوباره آرام میگیرم .. 

و آنگاه با خیال راحت ، لخ لخ کشان ، لنگ لنگان میخزم به اتاق خلوت خودم ... تا استراحت کنم برای خودم تا بتوانم آغاز کنم  به فردای دیگرم  ...

 

می گویم ...

آیا می فهمد مرا ..

نمیدانم ..

 

نه گربه ای است و نه حجله ..

نه عروسی...  و نه دامادی ئی

نه جشنی  ست  ، نه سروری .. 

دو تن خسته هستند .. تشنه و محتاج بهم ...

و رختخوابی و  یک مشت احتمالا دستمال کاغذی خیس ...

یک مرد .. یک زن ..

و بازی خسته کننده ی تکراری در هم فرو رفتن ...

یک ساقه است که به موقع بخاک فرو باید کردش ...

خاک باید بپذیرد او را ...

بزرگ نیست ...  هستی ... بازی سرد روزمرگی است ...  نه آنچه شعر و شاعر ما گوید :

 

من تو را خواهم برد  به شب جشن عروسی عروسکهای خواهر خویش ... 

و من قلبم می لرزید و  گریه ام می گرفت ...  از لطافت آن قصه ...

 

با قصه های  این دختر ... منهم خوابم برد ....

دیشب ..

خوابی اما ندیدم ..

شاید امروز من اندیشه کنم ...

که چکاری شاید با او باید بکنم ..

....

 

باشد ! چرا که نه !؟

تمام روز کار کرده بود ...خسته بود ... میخواست صدایم را بشنود..

 

زنگ زد ..

برایش خواندم  .. آنچه نوشته بودم ..  نمیدانم چرا میخواهم اینقدر به من نزدیک نشود .. ولی یک جوری هم میخواهم که از من  دور  هم نشود .. 

 

از نزدیک شدن  ها هراس دارم ..  خل میشوم .. الکی خودم را برایشان  خراب می کنم  تا مرا ولم کنند .. و همه  کردند و رفتند و من  خوشحالم ..

 ولی این او خودش ترسم را میریزاند .. 

از او نمی ترسم .. و حتی میخواهم  خود خودم را به او نشان بدهم ..فقط  چندین بار اخطار هایم را به او بی پرده دادم ..  مسخره ام می کند ... می خندم ...

او اولین کسی است که اجازه ورود به حریمم را به  او میخواهم بدهم .. حالا که میخواهد، باشد !  چرا نه ؟

 

فعلا لیست صفحه های اینترنتی ام را به او دادم ..  برود بخواند تا با من آشنا شود ..

حالا که میخواهد بفرماید .. این هم لیست صفحه هایم ..  بی سانسور فکری ..  آنچه مینوشتم باز تاب فکر و خیالات و اندیشه هایم بود و هست ..  برود بخواند ، حالا که میخواهد ، باشد ! چرا نه؟ 

 

اهل نقاشی است و چشم هنرمندانه ای برای  درک  دیدنی ها دارد ..   میخواهد ببیند من کیستم ..

اولین زنی خواهد بود بعد از سه زن  زندگی اخیرم که اجازه دارد به حریم مقدس غار تنهائیم  بیاید ...

اولین آن ها ملکه است ...  که دیگر نمی آید ..

دومی شهرزاد  است .. که او هم نمی آید ..

گلبانو بود که آب شد و بخار شد . ابر شد و رفت ..

 و حالا اوست که برایش جالب است  که بقول خودش: « میخواهد ببیند  تا تصویر من در ذهنش کامل شود» ...  به دور و برم نگاه کردم ... ترسم گرفت .. چه تصویری !..  کائوس  به توان چند هزار ... ولی من همینم  .. همین ..  « خوب نظم تو همین است دیگر ! » ،  او گفت و راست هم گفت  ،  خوب من همینم  دیگر ...  خودمم ، خودم همینم  دیگر ..

 

به او و خودم قول دادم  ، خود سانسوری نکنم و  دست به ترکیب تصویر واقعیت  غارم نزنم ..

دیوانه نشود از این همه در هم  و برهمی و شلوغی پلوغی هایم  ، شاهکار کرده است ...

باشد ..   کاری نمی کنم .. میگذارم همین طور باشد که هست ..  حالا که میخواهد ببیند و مرا بشناسد ، باشد! چرا نه ؟

 

فکر می کنم  توانسته ایم تلنگر های همدیگر را بفهمیم ..

فکر می کنم  جرقه هایمان به پود وجودمان افتاده است ..

چه شعله ای پر خواهد کشید ... نمیدانم ..  حریقی که  روشنی به بار خواهد آورد !...

اخطار  هایم را کرده ام ..

از ترس هایم گفتم ..

می خندد ..

می خندم ...

وبه او  می گویم باشد ، حالا که میخواهی چرا نه ؟...

تابعد !

می گوید دوست دارد  در نیمه شب با من حرف بزند ...

باشد چرا که نه ؟

 

و تلفنم را شارژ می کنم تا باطریش وسط حرفهایمان تمام نشود ..   

تا بعد

 

..............

 

 

هنگام صبوح و موکب صبح ...

هنگام صبوح و موکب صبح / هنگامه درید اختران را ...

 این دختر خانم ، هنگامه ،  گیر داده است به من ... میگوید مرا یافته .. 

باورش می کنم ... خودش  را میچسباند به من .. میمالد به من ..  بازی می کند با من ..  کیر داده است به من ..

 

نمیدانم چرا من به او اینقدر اعتماد دارم ؟.. چرا خودم را برایش  باز کرده ام ؟.. چرا از  او ترس ندارم؟   حتی بر عکس دلم میخواهد خودم را برایش باز تر کنم ... ولو کنم پیشش !...  به او اجازه دادم  ( و حتی قول !) که اگر بشرط اینکه ، برای خودش چیزی بیشتر نسازد ،  اجازه دارد از من بهره برداری بکند! ... هر چه میخواهد ...

صادقانه عیب و ایراد هایم را هم برایش بازگو کردم ..

 

نه یک دختر جذابی است و نه یک چیز خاصی دارد .. نه ظاهری که مرا جلب کند و نه زیبائی ای که مرا مجذوب خودش بکند ...  نه هیکل و نه شمایلی نه لاغر اندام و قد کشیده ... شاید حتی بر عکس  قدی کوتاه .. چاق .. و شانه هائی کمی قوز کرده ..  ولی .. اما اصالتی دارد که مرا مفتون خودش کرده است .. برایم جالب است .. در پشت این ظاهرش اما  کسی را میبینم که  منهم دنبالش  می گشتم ...  شاید خوب فهمیدمش و برای همین هم  از ته دل  وجودش را به حریم خودم خوش آمد گفتم ...

 

نه چیزی می خواهم ... و نه چیزی می طلبنم از او .. 

شاید فقط  دست یاریش را باید بگیرم ..

پرسید  دلت برایم میسوزد ؟  گفتم نه !  چون  آنچه او دارد دل را نمیسوزاند .. بلکه دل را گرم می کند ... 

شهامتی دارد در حد  هدا ی قصه هایم .. قدرتی دارد مانند فرشته ی داستانه هایم ... و خودش آنی است که باید در این زمان پیدا میشد تا در من هنگامه ای ایجاد می کرد ..

 

میدانم  واقعیتی است این که دو ضعیف ممکن هست از سر همدردی بهم پناه بیاورند ولی جز دلداری هم ، بهم  نمتوانند کمک کنند ولی دو  قدرت میتوانند بهم انرژی بدهند ..  دو بال می توانند پر پرواز شوند .. 

 

« نه ناجی هستم ،... »  ، می گویم و تاکید  کردم :  « ... و  نه میخواهم باشم و نه میتوانم بشوم ..  بلکه همینم که هستم .. تنها یک آئینه ای زودشکن شیشه ای حقیقت گو !... نه بیش تر و نه کم تر ! ...» ..

 

به او گفتم: «.. حالا اینجایم .. کنار تو .. برای تو ..   لمسم کن .. حسم کن ..  حالت را ببر و کارت را بکن و برو ...» ...

 

به او  می گویم : « نه  میخواهم بسازم و نه قصد سازندگی دارم ..  همینم که هستم ..  پروانه ای که پودر میشود .. زنبوری که  عسلش را می ریزد .. درختی که میوه اش را  در دسترس گذاشته است ..  ابری که سایه می فکند و  دو قطره رطوبتش بارانیش دل سوخته ها را جلا میدهد .. ابری هستم از دور .. ولی هیچی از نزدیک .. بخارم ..  مه ام .. اثیر .. شمیم ... که با باد می آیم و با باد می روم .. فررارم ...  مثل آهو ... و مثل آهوی وحشی  .. آزادم ..  آزاد .. رهایم چون ابر .. رها بدست باد ... » ...

 

« من اینم .. همینم ... نه بیشتر و نه کمتر ..

چیزی نیستم که بشناسیم که خودم هم خودم را نشناخته ام ..  و نه چیزی هستم که کشفم کنی که خودم هم خیلی خودم را گشتم که بیابم و نیافتم ..  اما ...  همینم .. همین .. اصالتی از هستی  که هست ..  هست اینک برای تو .. در اختیار تو ...  با تمام وجود و جسم و روح و روان و جانش برای تو ...

خوش آمدی به باغم ..

..... » ...

 

 

گویند که...

 

گویند که...

... هر چیز به هنگام بود خوش / ای عشق چه چیزی ؟ که خوشی در همه هنگام  

 

درب باغم را سالها کسی نزده بود ..

او زد !

سر زده آمد ... و داخل شد ...

بی مقدمه رفت سر اصل مطلب و خیلی ساده و صادقانه ، خیلی  راحت و رک و راست  و بی پروا گفت که کیست ، چیست و چه میخواهد !

ناشناسی بود شیشه ای تر ازمن ...

در اولین نگاه شناختمش ، خیلی راحت ، شناختمش ... از جنس خودم  هست ...

اصل شناسی است که میداند دنبال چیست و چه میطلبد ...

 

انتظارش را نداشتم ..

خسته است ولی پر از امید ...

زنی است سرشار از غرور  زنیت و عشق ...

مظلوم و ستم دیده از بی معرفتی هر مردی ...

همیشه ستم رفته است بر او ، می گوید : « از مردان ... » ، از آن عاشقان پر از امیدیست که دنبال  « آدمش » می گردد .. درب بدر ...

از آن  هفت شهر عشق گشته های دربدر خسته ی از رفتن ...

رنج کشیده ی گرسنه محبت و تشنه ی آب حیات ...

برای استراحت ..

رسیده است حالا اینجا  کنار باغم ، می گوید:  « باغی که عطر و طراوت و ثمرش او را مفتون خودش کرده ست ! »

احساس غریبی دارم نسبت به او در خودم ...

باورش دارم ...

از همان اولش هم ، با دیدن او ، هنگامه ای بر پا شد در دلم ..

اعتمادی غریب دارم به او ...

بی اختیار درهایم را برویش میگشایم و با آغوش باز در خود می پذیرمش ...

و میگویم :

صائب ! از خانه ی ما  گلشن معنی  بنواخت / باغ اگر بلبل  هنگامه طرازی دارد

 

دعوتش می کنم بر سر سفره ی تقدیرم ...

می آید ... می نشیند ومی گویم و می گوید و می خندیدیم ... 

با خنده  اقرار می کنم که : « این باغ ریشه در همان نیمه لیموی آب گرفته ی  در سطل آشغال زمان افتاده  آن روز های سرد زمستانی ...» دارد ...

« چه روز های سختی را خودم  هم گذرانیده ام ...» ، می گویم ...  و دست های پینه بسته ی خاک آلودم را نشانش میدهم ...

 

 

 

به عنوان پیش عنوان ...

برای تو...

کسی که از هنگام آمدنش اگر چه هنوز دوسه روزی نگذشته ولی آن قدر در این هنگامه سرم  هنگامه ای به پا کرده است که خودم هم گیج و متحیر شده ام .. 

و  راستش کمی خیلی نگران برای او  ..